بدرود

با سپاس و ادب خدمت دوستان وخوانندگان با فالی از خواجه شیراز کپرگه را بپایان می رسانم.

شاد و سر افراز باشید.

 

گر بود عمر به میخانه رسم بار دگر        بجز از خدمت رندان نکنم کار دگر

خرم ان روز که با دیده گریان بروم          تا زنم اب در میکده یکبار       دگر

معرفت نیست در این قوم خدا را سببی      تا برم گوهر خود را به خریدار      دگر

یار اگر رفت و حق صحبت دیرین نشناخت    حاش لهه که روم من ز پی یار    دگر

گر مساعد شودم دایره چرخ کبود         هم بدست اورمش باز بپرگار   دگر

راز سر بسته ما بین که به دستان گفتند    هر زمان با دف و نی بر سر بازار    دگر

هر دم از درد بنالم که فلک هر ساعت        کندم قصد دل ریش به ازار            دگر

باز گویم نه در این واقعه حافظ تنهاست

غرقه گشتند در این بادیه بسیار    دگر .

اداب مملکتداری

اندرز

ای نفس اگر بدیده تحقیق بنگری

درویشی اختیار کنی بر توانگری

ای پادشاه شهر چو وقتت فرا رسد

تو نیز با گدای محلت برابری

گر پنج نوبتت بدر قصر میزنند

نوبت بدیگری بگذاری و بگذری

اهسته رو که بر سر بسیار مردم است

این جرم خاک را که تو امروز بر سری

 

ابستنی که این همه فرزند زاد و کشت

دیگر که چشم دارد از او مهر مادری

هشدار تا نیفکندت پیروی نفس

در ورطه ای که سود ندارد شناوری

سر در سر هوا و هوس کرده ای و ناز

در کار اخرت کنی اندیشه سر سری

دنیا به دین خریدنت از بی بصارتیست

ای بد معاملت بهمه هیچ میخری

 

تا جان معرفت نکند زنده شخص را

نزدیک عارفان حیوانی معقری

ای مرغ پای بسته بدام هوای نفس

کی بر هوای عالم روحانیان پری

دعوی مکن که برترم از دیگران به علم

چون کبر کردی از همه دونان فرو تری

از من بگوی عالم تفسیر گوی را

گر در عمل نکوشی نادان مفسری

 

بار درخت علم ندانم مگر عمل

با علم اگر عمل نکنی شاخ بی بری

علم ادمیت است و جوانمردی و ادب

ور نه ددی بصورت انسان مصوری

امروز غره ای بفصاحت که در حدیث

هر نکته را هزار دلایل بیاوری

فردا فصیح باشی در موقع حساب

گر علتی بگویی و عذری بیاوری

 

مردان بسعی و رنج بجایی رسیده اند

تو بی هنر کجا رسی از نفس پروری

ترک هواست کشتی دریای معرفت

عارف به ذات شو نه بدلق قلندری

فرمانبر خدای و نگهبان خلق باش

این هردو قرن اگر بگرفتی سکندری

باری گرت بگور عزیزان گذر بود

از سر بنه غرور کیایی و سروری

 

زنهار پند من پدرانه است گوش گیر

بیگانگی مورز که در دین برادری

ننگ از فقیر اشعت اغبر مدار از انک

در وقت مرگ اشعت و در گور اغبری

دامن مکش ز صحبت ایشان که در بهشت

دامن کشان سندس خضرند و عبقری

روی زمین به طلعت ایشان منور است

چون اسمان به زهره و خورشید و مشتری

 

در بارگاه خاطر سعدی خرام اگر

خواهی ز پادشاه سخن داد شاعری

گه گه خیال در سرم اید که این منم

ملک عجم گرفته بتیغ سخنوری

بازم نفس فرو رود از هول اهل فضل

با کف موسوی چه زند سحر سامری

شرم اید از بضاعت بی قیمتم ولیک

در شهر ابگینه فروشست و جوهری .

پند

پند

تا کی این باد کبر و اتش خشم

شرم بادت که قطره ابی

کهل گشتی و همچنان طفلی

شیخ بودی و همچنان شابی

تو ببازی نشسته وز چپ و راست

میرود تیر چرخ پرتابی

تو چراغی نهاده بر ره باد

خانه ای در ممر سیلابی

ور بمشرق روی بسیاحی

ور بمغرب رسی بجلابی

ملک الموت را به حیله و زور

نتوانی که دست برتابی

تو که مبدا و مرجعت این است

نه سزاوار کبر و اعجابی

خشت بالین گور یاد اور

ای که سر بر کنار احبابی

بانگ طبلت نمیکند بیدار

تو مگر مرده ای نه در خوابی

بس جهان دیده این درخت قدیم

که تو پیچان برو چو لبلابی

ابلهی صد عتابی خارا

گر بپوشد خریست عتابی

نقش دیوار خانه تو هنوز

گر همین صورتی و القابی

ای مرید هوای نفس حریص

تشنه بر زهر همچو جلابی

دست و پایی بزن بچاره و جهد

که عجب در میان غرقابی

عهد های شکسته را چه طریق

چاره هم توبتست و شعابی

بدر بی نیاز نتوان رفت

جز بمستغفری و اوابی

تو در خلق میزنی شب و روز

لاجرم بی نصیب از این بابی

کی دعای تو مستجاب کند

که بیک روی در دو محرابی

با همه عیب خویشتن شب و روز

در تکاپوی عیب اصحابی

گر همه علم عالمت باشد

بیعمل مدعی و کذابی

پیش مردان افتاب صفت

باضافت چو کرم شبتابی.

از شیخ اجل سعدی

سبز در سبز

از داستانهای فردوسی توس روایت است که در دربار خسرو پرویز رامشگری بنام سرکش بود که ورود رامشگران دیگر به دربار توسط وی بایستی انجام پذیرد. او همواره از حضور باربد که از بزرگان موسیقی انزمان بشمار میرفت بداخل دربار جلوگیری میکرد.تا اینکه روزی باربد به جهت دوستی با باغبان دربار خسرو در باغی که مقرر بود خسرو پرویز در شامگاه حضور داشته باشد جامه سبز بر تن نمود و در میان سروستان باغ در وقت موعود اغاز رامش نمود. خسرو پرویز از شنیدن نغمه های جان فروز به وجد امده و می گوید این نغمه از دیو نیاید و فرشتگان و پریان را بشاید و ارزوی دیدار نمود. هر چه گشتند نیافتند.

بنابر این عقیده مردم ایران باستان بر این بود که موسیقی پدیده ای است الاهی نه اهریمنی. و این امر سبب پیدایش اهنگی بنام سبز در سبز گردید.

 

 

زننده بدان سرو بر داشت رود

همان ساخته خسروانی سرود

یکی نغز دستان بزد بر درخت

کز ان خیره شد مرد بیدرا بخت

سرودی به اواز خوش بر کشید

که اکنون تو خوانیش داد افرین

بماندند یکسر همی درشگفت

همی هر کسی رای دیگر گرفت 

از ان زخمه سرکش چو بیهوش گشت

بدانست کان کیست خاموش گشت

بر امد دگر بار بانگ سرود

دگر گونه تر کرد اوای رود

همی سبز در سبز خوانی کنون

بدین گونه سازند مردان فسون.

سبز باشید.

راهی که زنی تو را همان راه زند

ابو سعید ابوالخیر عارف و اندیشمند بزرگ ایرانی در صدر متفکران این قلمرو پهناور و از ادامه دهندگان فلسفه ایران باستان است.

یاد و راهش را با گزیده هایی از رباعیاتش گرامی میداریم.

 

 

تا چند سخن تراشی و رنده زنی      تا کی به هدف تیر پراکنده زنی

گر یک ورق از علم خموشی خوانی      بسیار بدین گفت و شنو خنده زنی

میدان فراخ و مرد میدانی        نی      مردان جهان چنان که میدانی      نی

در ظاهرشان به اولیا می مانند         در باطنشان بوی مسلمانی        نی

گیرم که هزار مصحف از بر داری        با ان جه کنی که نفس کا فر      داری

سر را به زمین چه می نهی بهر نماز      ان را به زمین بنه که بر سر  داری

ای چرخ بسی لیل و نهار        اوردی     گه فصل خزان و گه بهار       اوردی

مردان جهان را همه بردی به     زمین    نا مردان را به روی کار         اوردی

یا پست و بلند دهر را سرکوبی          یا خار و خس زمانه را جاروبی

تا چند توان وضع مکرر      دیدن         عزلی  نصبی  قیامتی اشوبی

در دل همه شرک و روی بر خاک چه سود      با نفس پلید جامه پاک چه  سود

زهر است گناه و توبه تریاک وی      است      چون زهر به جان رسید تریاک چه سود

با علم اگر عمل برابر                   گردد        کام دو جهان تو را میسر             گردد

مغرور مشو به خود که خواندی     ورقی       زان روز حذر کن که ورق             برگردد

ان را که حلال زادگی عادت        اوست       عیب همه مردمان به چشمش    نیکوست

معیوب همه عیب کسان         می نگرد      از کوزه همان برون تراود که در   اوست

ان کس که به کوه ظلم خرگاه         زند       خود را به دم اه سحر گاه                      زند

ای راهزن از دور مکافات                بترس    راهی که زنی تو را همان راه            زند

 

 سبزی بهشت و نو بهار از تو       برند        انجا که به خلد یادگار از تو             برند

در چینستان نقش و نگار از تو      برند       ایران همه فال روزگار از تو              برند.

شاد و پیروز باشید.

 

 

 

 

ندا

تقدیم به تمامی آزادگان ایران زمین:

پروانه ای خوش رنگ و خال بر سر زمین سخره ای  

 درساحل رودی نشست

خور شید تابان جان او رود و کهستان یار او

   از بی قراریها گسست

در بر گرفته چون پلنگ آن سر زمین سخره سنگ

   مست از نسیم کوه و دشت

صورتگر نقاش چین با آن همه دلدادگی

     بومش خیال نقشش چو بخت

شیرین زبانان سخن در وصف آن زیبا صنم

    نسروده خود مست الست

یک لحظه جاویدان شده است عالم ز کل حیران شده است

در گلشن آن یاسمن شوری بپا غوغا شده است

از آشیان چون بهشت گشتم جدا با سر نوشت

از راه آزادی عشق با همرهان خوش سرشت.

عشق و تدبیر و رای

کپرگه انتخابات ریاست جمهوری ایران را با اشعاری از شیخ اجل سعدی به فال نیک می گیرد.

بتابد بسی ماه و پروین و هور

که سر بر نداری ز بالین گور

چنین است گردیدن روزگار

سبکسیرو بد عهدو ناپایدار

نه لایق بود عشق با دلبری

که هر بامدادش بود شوهری

نکویی کن امسال چون ده تراست

که سال دگر دیگری دهخداست

غم از گردش روزگاران مدار

که بی ما بگردد بسی روزگار

هنرور چنین زندگانی کند

جفا بیندو زندگانی کند

تحمل چو زهرت نماید نخست

ولی شهد گردد چو در طبع رست

وجودی دهد روشنایی بجمع

که سوزیش در سینه باشد چو شمع

از این خاکدان بنده ای پاک شد

که در پای کمتر کسی خاک شد

از این بوالعجبتر حدیثی شنو

که بی بخت کوشش نیرزد دو جو

کسی گیرد ارام دل در کنار

که از صحبت خلق گیرد کنار

که گفتت به جیحون در انداز تن

چو افتاد هم دست و پایی بزن

 

بزرگداشت حکیم عمر خیام

کپرگه روز بزرگذاشت اندیشمند عالی مقام جهان حکیم عمر خیام نیشابوری را به همه ایرانیان و دوستاران عشق و آزادگی تبریک گفته و با چند رباعی یادش را گرامی میداریم.

این غافله عمر عجب می گذرد

دریاب دمی که با طرب می گذرد

ساقی عم فردای حریفان چه خوری

پیش آر پیاله را که شب می گذرد.

 

تا راه قلندری نپویی نشود

رخساره به خون دل نشویی نشود

سودا چه پزی تا که چو دلسوختگان

ازاد به ترک خود نگویی نشود.

 

مرغی دیدم نشسته بر باره طوس

در پیش نهاده کله کیکاوس

با کله همی گفت که افسوس افسوس

کو بانگ جرسها و کجا ناله کوس.

 

رندی دیدم نشسته بر خنگ زمین

نه کفر نه اسلام و نه دنیا و ته دین

نه حق نه حقیقت نه شریعت نه یقین

اندر دو جهان کرا بود زهره این.

 

در کارگه کوزه گری رفتم دوش

دیدم دو هزار کوزه گویا و خموش

نا گاه یکی کوزه بر اورد خروش

کو کوزه گر و کوزه خر و کوزه فروش.

شاد باشید.

اردیبهشت

اردیبهشت، ماه انشعاب گیج بهار است. در این لحظه‌های عطرآگین، حیات کامل می‌گردد و آفرینش در نهایت زیبایی. ماه، ماه افسونگری شکوفه‌ها شور و پیوند و آبستنی و تولد است.

مادر عزیزم نود و پنجمین دیدارت را با شکوفه‌ها به شما و همه متولدین اردیبهشت ماه شاد باش گفته و قطعه شعری تقدیم می‌دارم:

خوشبوترین گل و شهد بهاری تو را دهم

زیباترین نام و نشان جهانی تو را دهم

در گلستان و باغ گلشن و آوای وحش و عود

نامی اگر برم نشان تو را دهم

ای زیبای ماه روی ز خورشید روی تو

من جان گرفته‌ام بخدا جان تو را دهم

وز پنج پنج هزاران رنگین شکوفه‌ها

اردیبهشت ماه هزاری تو را دهم

وز سوز هجر و فراق تو شبهای پر فروغ

بر هر ستاره‌ای که چشمک زند به من نام تو را دهم

مهر است مهر و فروغ است نام تو

در هر کجا که مهر و فروع است نام تو را دهم 

بزرگداشت سعدی

پشت دو تای فلک راست شد از خرمی

تا چو تو فرزند زاد مادر ایام را

تو را گر کنند ور نکنند اهل فضل

حاجت مشاطه نیست روی دلارام را

کپرگه روز بزرگداشت شیخ اجل سعدی شیراز را با ابیاتی از گلستان و بوستانش گرامی می دارد.

ای مرغ سحر عشق ز پروانه بیاموز

کان سوخته را جان شد و اواز نیامد

این مدعیان در طلبش بی خبرانند

کانرا که خبر شد خبری باز نیامد

دولت جان پرورست صحبت امیزگار     خلوت بی مدعی سفره بی انتظار

اخر عهد شب است اول صبح ای ندیم     صبح دوم بایدت سر ز گریبان بر ار

دور نباشد که خلق روز تصور کنند     گر بنمایی بشب طلعت خورشید وار

مشعله ای بر فروز مشغله ای پیش گیر     تا ببرند از سرم زحمت خواب و خمار

خیز و غنیمت شمار جنبش باد ربیع     ناله موزون مرغ بوی خوش لاله زار

برگ درختان سبز پیش خداوند هوش     هر ورقی دفتریست معرفت کردگار

روز بهار است خیز تا به تماشا رویم     تکیه بر ایام نیست تا دگر اید بهار

وعده که گفتی شبی با تو بروز اورم     شب بگذشت از حساب روز برفت از شمار

دور جوانی گذشت موی سیه پیسه گشت     برق یمانی بجست گرد بماند از سوار

دفتر فکرت بشوی گفته سعدی بگوی

دامن گوهر بیار بر سر مجلس ببار.