پند

پند

تا کی این باد کبر و اتش خشم

شرم بادت که قطره ابی

کهل گشتی و همچنان طفلی

شیخ بودی و همچنان شابی

تو ببازی نشسته وز چپ و راست

میرود تیر چرخ پرتابی

تو چراغی نهاده بر ره باد

خانه ای در ممر سیلابی

ور بمشرق روی بسیاحی

ور بمغرب رسی بجلابی

ملک الموت را به حیله و زور

نتوانی که دست برتابی

تو که مبدا و مرجعت این است

نه سزاوار کبر و اعجابی

خشت بالین گور یاد اور

ای که سر بر کنار احبابی

بانگ طبلت نمیکند بیدار

تو مگر مرده ای نه در خوابی

بس جهان دیده این درخت قدیم

که تو پیچان برو چو لبلابی

ابلهی صد عتابی خارا

گر بپوشد خریست عتابی

نقش دیوار خانه تو هنوز

گر همین صورتی و القابی

ای مرید هوای نفس حریص

تشنه بر زهر همچو جلابی

دست و پایی بزن بچاره و جهد

که عجب در میان غرقابی

عهد های شکسته را چه طریق

چاره هم توبتست و شعابی

بدر بی نیاز نتوان رفت

جز بمستغفری و اوابی

تو در خلق میزنی شب و روز

لاجرم بی نصیب از این بابی

کی دعای تو مستجاب کند

که بیک روی در دو محرابی

با همه عیب خویشتن شب و روز

در تکاپوی عیب اصحابی

گر همه علم عالمت باشد

بیعمل مدعی و کذابی

پیش مردان افتاب صفت

باضافت چو کرم شبتابی.

از شیخ اجل سعدی

سبز در سبز

از داستانهای فردوسی توس روایت است که در دربار خسرو پرویز رامشگری بنام سرکش بود که ورود رامشگران دیگر به دربار توسط وی بایستی انجام پذیرد. او همواره از حضور باربد که از بزرگان موسیقی انزمان بشمار میرفت بداخل دربار جلوگیری میکرد.تا اینکه روزی باربد به جهت دوستی با باغبان دربار خسرو در باغی که مقرر بود خسرو پرویز در شامگاه حضور داشته باشد جامه سبز بر تن نمود و در میان سروستان باغ در وقت موعود اغاز رامش نمود. خسرو پرویز از شنیدن نغمه های جان فروز به وجد امده و می گوید این نغمه از دیو نیاید و فرشتگان و پریان را بشاید و ارزوی دیدار نمود. هر چه گشتند نیافتند.

بنابر این عقیده مردم ایران باستان بر این بود که موسیقی پدیده ای است الاهی نه اهریمنی. و این امر سبب پیدایش اهنگی بنام سبز در سبز گردید.

 

 

زننده بدان سرو بر داشت رود

همان ساخته خسروانی سرود

یکی نغز دستان بزد بر درخت

کز ان خیره شد مرد بیدرا بخت

سرودی به اواز خوش بر کشید

که اکنون تو خوانیش داد افرین

بماندند یکسر همی درشگفت

همی هر کسی رای دیگر گرفت 

از ان زخمه سرکش چو بیهوش گشت

بدانست کان کیست خاموش گشت

بر امد دگر بار بانگ سرود

دگر گونه تر کرد اوای رود

همی سبز در سبز خوانی کنون

بدین گونه سازند مردان فسون.

سبز باشید.

راهی که زنی تو را همان راه زند

ابو سعید ابوالخیر عارف و اندیشمند بزرگ ایرانی در صدر متفکران این قلمرو پهناور و از ادامه دهندگان فلسفه ایران باستان است.

یاد و راهش را با گزیده هایی از رباعیاتش گرامی میداریم.

 

 

تا چند سخن تراشی و رنده زنی      تا کی به هدف تیر پراکنده زنی

گر یک ورق از علم خموشی خوانی      بسیار بدین گفت و شنو خنده زنی

میدان فراخ و مرد میدانی        نی      مردان جهان چنان که میدانی      نی

در ظاهرشان به اولیا می مانند         در باطنشان بوی مسلمانی        نی

گیرم که هزار مصحف از بر داری        با ان جه کنی که نفس کا فر      داری

سر را به زمین چه می نهی بهر نماز      ان را به زمین بنه که بر سر  داری

ای چرخ بسی لیل و نهار        اوردی     گه فصل خزان و گه بهار       اوردی

مردان جهان را همه بردی به     زمین    نا مردان را به روی کار         اوردی

یا پست و بلند دهر را سرکوبی          یا خار و خس زمانه را جاروبی

تا چند توان وضع مکرر      دیدن         عزلی  نصبی  قیامتی اشوبی

در دل همه شرک و روی بر خاک چه سود      با نفس پلید جامه پاک چه  سود

زهر است گناه و توبه تریاک وی      است      چون زهر به جان رسید تریاک چه سود

با علم اگر عمل برابر                   گردد        کام دو جهان تو را میسر             گردد

مغرور مشو به خود که خواندی     ورقی       زان روز حذر کن که ورق             برگردد

ان را که حلال زادگی عادت        اوست       عیب همه مردمان به چشمش    نیکوست

معیوب همه عیب کسان         می نگرد      از کوزه همان برون تراود که در   اوست

ان کس که به کوه ظلم خرگاه         زند       خود را به دم اه سحر گاه                      زند

ای راهزن از دور مکافات                بترس    راهی که زنی تو را همان راه            زند

 

 سبزی بهشت و نو بهار از تو       برند        انجا که به خلد یادگار از تو             برند

در چینستان نقش و نگار از تو      برند       ایران همه فال روزگار از تو              برند.

شاد و پیروز باشید.

 

 

 

 

ندا

تقدیم به تمامی آزادگان ایران زمین:

پروانه ای خوش رنگ و خال بر سر زمین سخره ای  

 درساحل رودی نشست

خور شید تابان جان او رود و کهستان یار او

   از بی قراریها گسست

در بر گرفته چون پلنگ آن سر زمین سخره سنگ

   مست از نسیم کوه و دشت

صورتگر نقاش چین با آن همه دلدادگی

     بومش خیال نقشش چو بخت

شیرین زبانان سخن در وصف آن زیبا صنم

    نسروده خود مست الست

یک لحظه جاویدان شده است عالم ز کل حیران شده است

در گلشن آن یاسمن شوری بپا غوغا شده است

از آشیان چون بهشت گشتم جدا با سر نوشت

از راه آزادی عشق با همرهان خوش سرشت.